Na bijna elf jaar mantelzorg voor mijn echtgenoot kwam ik in contact met de WensAmbulance. Toen hij thuis zijn laatste levensfase doorbracht, besefte ik hoe bijzonder het zou zijn als ernstig zieke mensen nog één keer naar een plek kunnen gaan die veel voor hen betekent. Nog één keer naar het strand, het ouderlijk huis bezoeken of bij een dierbare zijn.
Voor mijn echtgenoot kwam die mogelijkheid helaas te laat. Toch bleef de WensAmbulance in mijn gedachten. De gedachte dat een wens voor een ander misschien nog wél werkelijkheid kan worden, raakte mij diep.
Ook mijn zusje heeft jarenlang met liefde voor onze moeder gezorgd. We weten allebei hoeveel liefde, maar ook hoeveel verdriet en machteloosheid, bij het zorgen voor een dierbare kan komen kijken.
Toen er na die intensieve periode weer ruimte ontstond, wilden we iets doen dat ons plezier geeft én betekenis heeft voor een ander. Zo vonden we een manier om onze liefde voor tuinieren, bakken en haken te verbinden aan een doel dat ons allebei na aan het hart ligt.